บทที่ 3 ต่อไปนี้ ฉันจะไม่รบกวนเธออีกแล้ว

ไข่มุกวิ่งเหยาะ ๆ เข้ามาคว้ามือแอนน์ไว้ "แอนน์ เธอไม่เป็นไรนะ?"

แอนน์ค่อย ๆ ดึงมือออกเงียบ ๆ พลางกระชับเสื้อคลุมของภาวิศให้แน่นขึ้น "ฉันไม่เป็นไร"

แอนน์กลับโรงเรียนเพียงลำพัง วันรุ่งขึ้นเธอเอาแต่นอนซมอยู่ในหอพักทั้งวัน

ตกเย็นเธอไปตักข้าวที่โรงอาหาร ตลอดทางมีแต่คนชี้ไม้ชี้มือซุบซิบเรื่องเธอ

ไข่มุกโทรมาหาด้วยน้ำเสียงระแวดระวัง "แอนน์ เธอเห็นเว็บบอร์ดโรงเรียนหรือยัง?"

แอนน์เขี่ยข้าวในจานอย่างไม่นึกอยากอาหาร พลางถามกลับ "เว็บบอร์ดอะไร?"

ไข่มุก "ไม่มีอะไรหรอก งั้นกินข้าวเสร็จก็รีบพักผ่อนนะ บาย"

ท่าทางร้อนตัวจนน่าสงสัย

แอนน์หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาล็อกอินเข้าเว็บบอร์ดของมหาวิทยาลัย

กระทู้หนึ่งพุ่งทะยานขึ้นเป็นอันดับหนึ่ง

#นักศึกษาสาววางยาหวังขึ้นเตียงชายหนุ่ม#

ในกระทู้นั้นเต็มไปด้วยรูปถ่ายของเธอในคืนนั้น

คิณณ์ณภัทร...

คุณจำเป็นต้องบีบคั้นกันให้ตายไปข้างหนึ่งเลยหรือ

ไม่แม้แต่จะเปิดโอกาสให้ฉันได้เอ่ยปากอธิบายสักคำ

แอนน์กำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อลึก

ถึงเวลาต้องแสดงจุดยืนของตัวเองแล้ว

ในวันเกิดของคิณณ์ณภัทร แอนน์ตัดสินใจไปยังคลับที่เขาชอบไปเป็นประจำ

ขณะที่เธอยืนลังเลอยู่หน้าห้องวีไอพีส่วนตัวของเขา พลันก็ได้ยินเสียงของภาวิตดังแทรกออกมา

"ไอ้คิณณ์ นายทำกับแอนน์ขนาดนี้กะจะเอาให้ตายกันเลยหรือไง ไม่กลัวว่าวันไหนความจำกลับมาแล้วจะเสียใจทีหลังเหรอ?"

แอนน์วางมือบนลูกบิดประตูแต่นิ่งค้างไว้ ไม่ขยับ

"นายก็เห็นว่าแอนน์มันร่านแค่ไหน ใช้วิธีการสกปรกเพียงใด ถ้ายังเห็นฉันเป็นเพื่อน ก็อย่าพูดชื่อมันให้ฉันได้ยิน ขยะแขยง!"

ภาวิตขึ้นเสียงดังลั่น "ตอนนั้นนายเองนะที่ยืนกรานจะพาแอนน์ไปจดทะเบียนสมรส! วินาทีที่เกิดอุบัติเหตุ ถ้าแอนน์ไม่กระโจนเอาตัวเข้าไปบังนายไว้ นายจะรอดมาแบบไร้รอยขีดข่วนแบบนี้เหรอ? แต่แอนน์กลับต้องนอนโคม่าไม่ได้สติถึงสองปีเต็ม! เธอคือภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมาย และเป็นผู้หญิงที่นายรักมากว่าหลายปี แถมเธอยังช่วยชีวิตนายไว้ด้วย! คิณณ์ณภัทร แต่นายทำกับเธอแบบนี้เนี่ยนะ? นายเอารูปหลุดของเธอไปโพสต์ประจานในบอร์ดมหาวิทยาลัยไห่เฉิง! แล้วเธอจะมีที่ยืนในสังคมได้ยังไง? เคยคิดบ้างไหม!"

"สมัยนี้แล้ว ยังต้องมาถือคติบุญคุณต้องทดแทนด้วยการพลีกายให้อีกเหรอ? ภาวิต อย่าคิดว่าฉันไม่รู้ว่านายคิดยังไงกับแอนน์! ที่มาเรียกร้องความเป็นธรรมนี่เพราะชอบมันใช่ไหม? อย่าลืมนะ วันนี้งานวันเกิดฉัน! นังแอนน์มันหน้าไม่อายวางยาฉันหวังจะปีนเตียงฉัน ฉันโพสต์รูปโป๊มันแล้วผิดตรงไหน? ก็แค่ 'ตาต่อตา ฟันต่อฟัน' ให้มันจำใส่สมองไว้บ้าง ถ้าจะพูดเรื่องบุญคุณช่วยชีวิต ตอนนั้นถ้าฉันไม่พามันออกมาจาก'หมู่บ้านทองแพ'ป่านนี้มันคง 'ตายอย่างอนาถ ไม่มีที่ฝังศพ' ไปนานแล้ว แถมหลายปีมานี้ 'ตระกูลผลิพัฒน์' ก็เลี้ยงดูปูเสื่ออย่างดี ให้กินหรูอยู่สบาย นี่ไม่ถือว่าเป็นบุญคุณชุบเลี้ยงเหมือนเกิดใหม่หรือไง?"

น้ำเสียงของคิณณ์ณภัทรไร้ซึ่งความอบอุ่น พอเอ่ยถึงเธอ ก็เหมือนเอ่ยถึงศัตรูคู่อาฆาต

ใช่สิ เธอคือคนที่ขวางทางรักอันสดใสของเขากับนันท์นพิน

ในสายตาคิณณ์ณภัทร เธอไม่ใช่แค่ผู้หญิงแพศยา แต่ยังมีจิตใจอำมหิตเหมือนงูพิษ

คอยขัดขวางไม่ให้เขาได้ไขว่คว้าหารักแท้

คิณณ์ณภัทรคนเดิมที่เคยเป็นของเธอ... คนที่เคยรักและเข้าข้างเธออย่างออกนอกหน้า แค่เธอขมวดคิ้ว เขาก็ร้อนรนเหมือนเจอศึกหนัก ทั้งรักทั้งทะนุถนอมปานดวงใจ จะไปทำร้ายเธอได้ยังไง?

คิณณ์ณภัทรคนนั้น ยอมทำร้ายตัวเองดีกว่าทำร้ายเธอ

แอนน์ในวันนี้ ตัดใจได้อย่างเด็ดขาดแล้ว

คิณณ์ณภัทรคนที่รักเธอสุดหัวใจ ได้ตายไปพร้อมกับอุบัติเหตุรถชนครั้งนั้นแล้ว และจะไม่มีวันหวนกลับมาอีก

ผู้คนในห้องต่างพากันผสมโรงเห็นดีเห็นงามกับเขา "ฉันว่าพี่คิณณ์ทำถูกแล้ว คนผิดคือแอนน์ต่างหาก เธอกับพี่คิณณ์มันเป็นอดีตไปแล้ว ตอนนี้คนที่พี่คิณณ์รักคือนันท์ สิ่งที่แอนน์ควรทำคือหลีกทางให้พี่คิณณ์ ไม่ใช่มาตามตื๊อไม่เลิกรา ยื้อไว้นาน ๆ แบบนี้ไม่เป็นผลดีกับใครทั้งนั้น"

"ใช่ ๆ ไปกล่อมยัยนั่นให้รีบหย่าเร็ว ๆจะดีกว่า ดีกับทุกฝ่าย"

"จะว่าไป ถ้าแอนน์นอนโคม่าไปตลอด ไม่ต้องฟื้นขึ้นมาเลย คงจะดีกว่านี้นะ"

มือขวาของแอนน์ที่กำลูกบิดประตูแน่นจนข้อนิ้วซีดขาว

คนพวกนี้... ครั้งหนึ่งเคยเป็นสักขีพยานความรักของเธอกับคิณณ์ณภัทร เคยเป็นเพื่อนกลุ่มเดียวกันแท้ ๆ

ต่อให้เป็นคนแปลกหน้า ก็ไม่น่าจะมีความคิดชั่วร้ายใส่กันขนาดนี้ไหม?

หรือการที่เธอไม่ฟื้นขึ้นมาตลอดกาล คือสิ่งที่ดีที่สุด คือสิ่งที่ทุกคนต้องการ?

แอนน์ตัดสินใจในวินาทีสุดท้าย พรูลมหายใจออกยาว ๆ ก่อนจะผลักประตูเข้าไป

เมื่อคิณณ์ณภัทรเงยหน้ามาเห็นเธอ คิ้วขมวดเป็นปม แววตาฉายความรังเกียจออกมาอย่างชัดเจน

"แอนน์ ใครใช้ให้เธอมา?"

ภายในห้องพลันตกอยู่ในความเงียบกริบ

แอนน์จ้องคิณณ์ณภัทรเขม็งไม่หลบสายตา "คิณณ์ณภัทร ฉันมาที่นี่เพื่อแจ้งให้ทราบอย่างเป็นทางการว่าฉันแจ้งความแล้ว เรื่องแรกคือเรื่องที่ฉันโดนวางยาที่คลับคราวก่อน และเรื่องที่สองคือนายเผยแพร่รูปภาพที่ทำให้ฉันเสื่อมเสียเกียรติยศ"

ทันทีที่พูดจบ สีหน้าของทุกคนในห้องก็พลันเปลี่ยนไป

แววตาของไข่มุกฉายชัดถึงความตื่นตระหนก

เธอรีบปรี่เข้ามากล่อมแอนน์ทันที "แอนน์ แจ้งความไปมันไม่เป็นผลดีกับใครเลยนะ ทั้งตัวเธอ ทั้งพี่คิณณ์ แล้วก็ 'บริษัทผลิพัฒน์' ด้วย เธออย่าใจร้อนสิ อีกอย่าง พีอาร์ของ 'บริษัทผลิพัฒน์' ก็จัดการปิดข่าวเงียบไปแล้วไม่ใช่เหรอ? เธอจะขุดคุ้ยไม่เลิกทำไม?"

แอนน์ไม่มองหน้าเธอ ค่อย ๆ ดึงมือออกอย่างใจเย็น แล้วจ้องไปที่คิณณ์ณภัทร "คิณณ์ณภัทร ฉันพยายามจะรั้งนายไว้จริง ๆ แต่ฉันไม่ทำตัวต่ำตมขนาดวางยาเพื่อปีนเตียงใคร นายสามารถตรวจสอบความจริงได้ง่าย ๆ แต่นายกลับเลือกที่จะโยนความผิดทุกอย่างมาให้ฉัน"

ทั้งที่เขาก็รู้อยู่เต็มอกว่าเธอมีปมฝังใจที่เลวร้ายในวัยเด็ก จนทำให้เธอมักจะต่อต้านเรื่องความสัมพันธ์ชายหญิงอย่างรุนแรงเสมอ

"ที่ผ่านมาฉันไม่ยอมแพ้ เพราะกลัวว่าวันหนึ่งถ้า 'พี่คิณณ์' คนเดิมกลับมา เขาจะตำหนิเอาได้ว่าฉันพยายามเพื่อความรักของเราไม่มากพอ" แอนน์พูดพลางหยิบใบหย่าออกจากกระเป๋า วางลงตรงหน้าคิณณ์ณภัทร "แต่ตอนนี้ ฉันพยายามจนถึงที่สุดแล้ว เขาคงไม่โทษฉันแล้วล่ะ คิณณ์ณภัทร นายวางใจเถอะ ต่อไปนี้ฉันจะไม่ตามรังควานนายอีกแล้ว"

คิณณ์ณภัทรมองใบหย่าแล้วขมวดคิ้วนิด ๆ นี่ไม่ใช่ฉบับที่เขาทิ้งไว้ที่คอนโด

"ฉันจะรอให้ตำรวจพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของฉัน และรอนายออกมาขอโทษฉันต่อหน้าสาธารณชน"

แอนน์มองคิณณ์ณภัทร หยิบปากกาออกมา ภายใต้สายตาที่คอยจับจ้อง เธอจรดปลายปากกาเซ็นชื่อ 'แอนน์' ตัวบรรจงลงในใบหย่าอย่างหนักแน่น

เมื่อเซ็นเสร็จ เธอก็เงยหน้าขึ้นสบตาเขาอีกครั้ง

"อีกหนึ่งเดือนเจอกันที่หน้าสำนักงานเขต อย่าลืมพกทะเบียนสมรสมาด้วย เราไปหย่ากันให้จบ ๆ"

เธอชูแก้วเหล้าขึ้นทางคิณณ์ณภัทร พยายามกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหล "คิณณ์ณภัทร สุขสันต์วันเกิด!"

สุขสันต์วันเกิดเป็นครั้งสุดท้าย

เธอกระดกเหล้าในแก้วรวดเดียวหมด แล้วหมุนตัวเดินจากไป

"แอนน์!" ภาวิตรีบวิ่งตามออกไป

คิณณ์ณภัทรหยิบใบหย่าขึ้นมาดู คิ้วขมวดมุ่น